Rafaël Rozendaal is een beeldend kunstenaar die het internet als canvas gebruikt. Hij maakt ook installaties, wandtapijten, lenticulaires, haiku’s en geeft lezingen. Zijn werk wordt in binnen- en buitenland geëxposeerd.
Foto 1: ‘Discrete Objects’, Upstream Gallery 2019, foto’s door Gert-Jan van Rooij.
Foto 2: ‘Random Fear with Mirrors’, Kunsthal Rotterdam, foto door Job Janssen & Jan Adriaans.
Maakt volgens klassieke procédés sculpturen in hout, marmer, brons of een combinatie van die materialen. Een van haar spraakmakende werken is ‘Virgin of Light’ uit 2011. Het is één van de beelden die voortgekomen is uit haar onderzoek naar de representatie van vrouwen door de eeuwen heen. Haar fascinatie wordt gevoed door incidentele voorbeelden die een krachtiger mythologische status hebben. Hiermee wil ze op een steeds dringender manier wegkomen van het traditionele en clichématige naakt. Haar werk bevindt zich onder meer in het Stedelijk Museum Amsterdam, het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem, Museum Beelden aan Zee en Centro Arte Contemporanea Luigi Pecci Prato in Italië en in diverse bedrijfs- en privécollecties.
Foto 1: ‘De Figuurtoren’, 2019, in opdracht van CBK Groningen (cbkgroningen.nl).
Foto 2: ‘Virgin of Light’, 2011.
Het werk van Koen Taselaar (Rotterdam, 1986) is een uniek universum waarin alleen hij de regels bepaalt. Hij maakt kundige tekeningen, maar ook onhandige keramiek en abstracte zeefdrukken. Taselaar’s beeldtaal is ontstaan uit het grijze gebied waarin tekst niet alleen betekenis heeft, maar ook vorm. Hij drukt dit uit in getekende woordspelingen, denkbeeldige platenhoezen of grote psychedelische schilderijen. Op zoek naar manieren om zijn uiteenlopende output te verwerken, maakt hij publicaties en grootschalige tekeningen, die fungeren als platte tentoonstellingsruimtes. Taselaar werkt voortdurend aan de verdere ontwikkeling van zijn brede blikveld, bijvoorbeeld door het aanleren van nieuwe technieken in verschillende residenties. Taselaar werd genomineerd voor de Volkskrant Beeldende Kunstprijs en had een solotentoonstelling in Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam.
Foto 1: ‘A Hammock Between A Rock And A Hard Place (multititled #6)’, 2013, 192 x 292 cm, mixed media and collage on paper, Collection Boijmans Van Beuningen.
Foto 2: ‘The Line Up’, exhibition overview Centraal Museum Utrecht’ 2018.
Sidi El Karchi (Sittard, 1975) studeerde aan de Modeschool in Sittard en aan de Academie voor de Beeldende Kunsten in Maastricht, waar hij in 2001 afstudeerde. Zijn oeuvre bestaat uit kleurrijke schilderijen en tekeningen met een grafische uitstraling waar abstractie en hyperrealisme elkaar afwisselen. Zijn krachtige portretten herken je meteen. Het zijn vaak monumentale kleurrijke werken met een ongewone verstilde uitstraling. De geraffineerd geschilderde geportretteerden zijn vrijwel altijd personen uit de directe kring rond de kunstenaar. De schilderijen gaan dan ook over zijn eigen leven, maar herbergen tegelijkertijd een diepere symboliek. Zijn werk is tentoongesteld in onder andere het Bonnfantenmuseum, de White Box Gallery in New York, het Singer Museum en Framer Framed in Amsterdam.
Svetlana Tartakovska werd geboren in 1979 in Berditchev nabij Kiev. Ze woont en werkt sinds 13 jaar in Nederland en is afgestudeerd aan de Klassieke Academie voor Beeldende Kunst in Groningen. Daarnaast studeerde ze aan The Art Academy in Florence en volgde workshops bij Sam Drukker. Ze is een jonge vrouw met een rijke erfenis van een oude cultuur, een schatkist aan wereldberoemde schrijvers onder wie Dostojewksi en Lermontov en grote schilders als Repin. De sporen van de Russische kunstgeschiedenis zijn in al haar klassieke en theatrale verschijningsvormen aanwezig. Het is ook terug te zien in haar palet, in het soms donkere kleurgebruik met het zwart als expressiemiddel en hier en daar verfdruipers die als bloed, zweet en tranen onderdeel zijn van emotionele of melancholieke voorstellingen. Maar ook met wit is ze in staat om sterke vormen te suggereren door wit in wit te schilderen waaruit figuren tevoorschijn komen. We kunnen haar werk voorlopig dan ook onderverdelen in witte en zwarte series met ieder hun eigen uitstraling en thematiek.
Svetlana is een mensenschilder ‘pur sang’ met een psychologische diepgang. Sommige schilderijen zijn maatschappelijk geïnspireerd en gaan over de breekbaarheid van de mens. Die schilderijen laten haar streven zien om diepe emoties op een zo hoog mogelijk technisch niveau overtuigend te maken en waarmee ze de kijker even wil laten stilstaan. Ze laten ook gebeurtenissen of ontmoetingen zien met mensen uit haar dagelijkse omgeving. Die mensen maakt ze tot haar model en transformeert ze als het ware tot het beeld dat ze voor zich zag en wilde weergeven. Omdat de schilderijen verhalen vertellen die beladen zijn met symboliek en herinneringen, zijn ze te rangschikken onder het conceptueel hedendaags realisme. Hiermee en met haar ode aan het Naturalisme geeft ze het veelzijdige Realisme van deze tijd nieuwe impulsen.
Tekst: Greet Hamming, kunsthistoricus.
Diederix studeerde van 1990 tot 1995 aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, op de afdeling schilderen en sculptuur. Uiteindelijk bleek fotografie het beste medium te zijn om haar ideeën vorm te geven, desalniettemin zijn zowel de schilderkunst als het sculpturale van meet af aan in haar werk aanwezig.
Zo speels en eenvoudig is Diederix’ werk, maar de eenvoud is schijn. Iedere foto wordt met een bijna mathematische precisie in scène gezet en er gaat diepgaand onderzoek aan vooraf in de vorm van tekeningen, maquettes, en proefopnames. De objecten en materialen komen uit de natuur of worden in een winkel gevonden, of ze worden minutieus en met een eindeloos geduld met de hand gemaakt. Haar werk ontstaat zonder enige vorm van beeldmanipulatie of digitale kunstgrepen.
Tijdens haar studie aan de Rijksakademie in Amsterdam (1998-2000) en in de jaren daarna reisde ze naar alle uithoeken van de wereld om werk te maken, zowel eigen projecten als werk in opdracht. In 2002 won ze prestigieuze Prix de Rome Fotografie. De geboorte van haar dochters zorgde ervoor dat de focus zich de laatste jaren naar haar directe leefomgeving heeft verplaatst, zoals de tuin van haar atelier, ‘an experiment in gardening and photography’, te volgen via het blog Studio Garden. In deze periode wordt haar werk organischer en tactieler, zoals in de projecten Still Life Submerged en Plumeria & Chicory. Een fascinerende nieuwe ontwikkeling, vanuit nog steeds dezelfde intentie: de openbaring van het sublieme in de wereld om ons heen.
Tekst (ingekort): Jolanda Kooijmans
Al jaren voordat hij met zijn stadslandschappen begon, was hij vaak aan het tekenen. Bezeten door het fascinerende geheel van snelwegen, flats, monumenten en parken begin hij rond zijn tiende levensjaar zijn interesse in de stad uit te werken in kleine vogelvlucht perspectief tekeningen in potlood. De rode draad die tot op de dag van vandaag door zijn werk loopt, die van perspectief en architectuur, werd hierin als snel duidelijk.
Door de jaren heen bleef hij zijn stijl en techniek verbeteren om zijn steeds ruimere belevingswereld om te zetten in gedetailleerde lijntekeningen die steeds grotere steden verbeeldden. Rond 2002 stapte hij over van potlood naar pen en inkt en liet hij zich inspireren door de werken van Edward Hopper.
Stefan Bleekrode is autodidact en heeft kortstondig lessen gevolgd aan de kunstacademie.
Lita Cabellut (1961, Spanje) is een Spaanse multidisciplinaire kunstenaar die in Nederland woont en werkt. Cabellut is het meest bekend om haar schilderijen op grote schaal met een eigentijdse variant van de frescotechniek. Naast haar monumentale schilderijen omvat haar werk ook: tekeningen op papier, sculpturen, fotografie, scenografie, installaties, poëzie, visuele gedichten en video’s. Ze heeft zich ook uitgebreid naar de creatie van scenografie op het podium voor de Opera, met op maat gemaakt werk en videodesign.
Lita Cabellut wordt erkend als de derde meest gewaardeerde Spaanse kunstenaar en haar werken zijn tentoongesteld in tal van musea over de hele wereld, waaronder Korea, Sicilië, Italië en India. Haar werk is opgenomen in de permanente collecties van verschillende musea zoals Museo Goya IberCaja, Zaragoza Spanje; Museo de Arte Contemporánea, Sicilië, Italië; The Fendi Collection, Italië; Museu Europeu d’Art Modern, Vila Casas Foundation, Spanje; Théâtre Mogador, Frankrijk; Copelouzos, Griekenland; The Joop & Janine van de Ende Foundation en The Paul van Rensch Foundation, Nederland. Lita Cabellut groeide op als straatkind in Barcelona tot ze op twaalfjarige leeftijd werd geadopteerd. In die tijd werd ze voorgesteld aan de Spaanse meesters in het Prado-museum, waarna ze zich meteen aan de kunst wijdde. Op 19-jarige leeftijd verhuisde ze naar Nederland, waar ze studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam.
