Archieven: Kunstenaars

Het werk van David Bade (Curaçao, 1970) is grillig, humoristisch, kleurrijk en ademt een Caribische sfeer van zon en helderheid. David Bade won meteen na het afronden van zijn opleiding aan De Ateliers in 1993 de Prix de Rome met zijn virtuoos getekende verhalende taferelen vol karikaturale overdrijvingen. Daarnaast maakt hij ironische en kritische installaties van allerhande (wegwerp) materialen waarbij het vergankelijke karakter een belangrijk kenmerk is. Gebruik en hergebruik zijn veelvoorkomend aspecten in Bade’s werk.

Hij herschept de werkelijkheid zo levensecht mogelijk. De mensen die hij portretteert zijn herkenbaar, de situaties zijn eigentijds, de entourage van zijn onderwerpen is hedendaags. In een periode van twintig jaar schilderde hij vier imposante veelluiken, die zijn reputatie gevestigd hebben. Thielen houdt zich vanaf het midden van de jaren negentig bij voorkeur bezig met het schilderen van het vrouwelijk naakt en met genrestukken waarin vrouwen figureren. De vrouw is altijd Thielens belangrijkste thema geweest, zowel als portret, als op de veelluiken en op de vrije schilderijen. In de vrije schilderijen ontwikkelt Thielen zijn meest geëigende stijl met fantasierijke composities en surreële arrangementen.

Al 40 jaar bespiedt hij de mensen om zich heen. Vervolgens schildert hij wat hij ziet; met behulp van schetsen, foto’s en internet snapshots. Zijn olieverfportretten zijn meestal niet zonder enige humor; allerlei terloopse situaties zet hij met een forse schilders toets op het doek. Niels is een liefhebber van de ‘Ware Schoone Kunsten’ en wil iets toevoegen aan het vierduizend jaar oude vak van de Schilderkunst dat op die manier nog niet werd uitgebeeld. Zoals zijn grote voorbeeld, de 17e eeuwse meesterschilder Adriaen Brouwer, verbeeldt hij met levendige toets en gepaste humor allerlei ogenschijnlijk onbeige hedendaagse situaties. In zijn portretopdrachten toont hij zich daarnaast een hedendaags tronieschilder.

Haar raadselachtige beelden van honden, ratten, hazen, skeletten, katten en baby’s zijn minutieus gedetailleerd en laten de verrassende mogelijkheden van klei zien. De vaak onvolmaakte wezens hebben menselijke trekken en ogen zowel lieflijk als meedogenloos. Door de overdaad aan decoraties en de kleurrijke glazuren balanceert haar werk welbewust op de rand van de kitsch. Gedurfde barok in samenhang met een perfect uitgevoerde ambachtelijkheid. Ze haalt haar inspiratie uit sprookjes, oude volksvertellingen en uit het geloof. Thema’s als hebzucht en macht, onmacht en schuld, dood en verval zijn veelvuldig in haar werk aanwezig.

Zij is gefascineerd door de worsteling van de menselijke geest. De eeuwige dialoog tussen goed en slecht. In één beeld daagt zij de toeschouwer uit in haar belevingswereld. Zij speelt met het concept “vervreemding”. Fotografie, multimedia, schilderijen.

Sandra kruisbrink (1961) is een veelzijdig tekenaar en neemt met haar delicaat getekende landschappen een bijzondere plek in de Nederlandse tekenkunst in. Haar werken op papier ogen licht en open, maar ze zijn heel doorwerkt en ontstaan uit een zeer arbeidsintensief proces.
Niet alleen potloden, maar ook penselen, tempera en mesjes gebruikt zij om het papier te bewerken. Ze gaat precies te werk, tekent ragfijne lijntjes en is zichtbaar geïnteresseerd in vakmanschap.
Kruisbrink haalt haar inspiratie uit de natuur waarbij in haar recente werk bergen en bomen de boventoon voeren.

De motieven in zijn werk zijn vaak ontleend aan de beeldtaal van de renaissance maar ook een neerslag van de reizen die hij maakte. Gebruikmakend van de meest uiteenlopende materialen als brons, keramiek, hout en textiel en ook in tekeningen en schilderijen, verbindt hij het materiële en het symbolische, het fysieke en het spirituele op eigentijdse wijze. Daarmee schept hij een eigen, vaak humoristisch, universum met veel ruimte voor associaties. De monumentale beelden van Nicolas Dings zijn op diverse plekken in Nederland terug te vinden. Zijn beeldhouwwerken lijken driedimensionale collages.

Het zijn de menselijke eigenschappen van Peeters zelf die in de doeken een rol spelen; integer, zonder bravoure met veel respect voor de mensen toont de kunstenaar het gewone leven van alledag. De werken lijken uit het leven gegrepen. Alledaags en onopgesmukt schildert de kunstenaar een man in een straat, met een hond of een paar kinderen. Het zijn momentopnamen, bevroren beelden die in verrassende kleurstellingen en trefzekere toets tegelijkertijd herkenning en vervreemding ontbieden.

Tijdens haar verblijf in New York werd zij geconfronteerd met de opdringerige en overal aanwezige massamedia. De glamour van oorspronkelijke reclameafbeeldingen verandert zij in een lijnenstroom die een beangstigend effect kan oproepen. Uit ogen, mond, neus en lichaam ‘stromen’ draden van verlangen, verdriet en passie. De door zwaartekracht vervormde trekken worden door haar op papier vervat in een fragiel memento more, een weefsel van levensdraden. De kunst van Amie wordt wel gezien als aanklacht tegen het misbruik van de vrouw door de reclame en de media.

Beeldend kunstenaar Chris Berens gebruikt en combineert verschillende technieken. Hij werkt voornamelijk met inkt, bister, lak en vernis.
Gedurende de periode van het maken van het beeld wordt het dan ook een intensieve dialoog gevoerd tussen Berens en het paneel.
Eerst maakt hij voor zichzelf een grove gevoelsschets, die gaandeweg voortdurend verandert. Vervolgens ontleedt hij het geheel om elk onderdeel afzonderlijk met gelijke liefde en fascinatie te kunnen benaderen.
Chris Berens schildert elk detail keer op keer op papier. Om vervolgens stukken van details uit te snijden en weer samen te voegen, waardoor er opnieuw een wonderlijk kloppend geheel ontstaat. Een met liefde gekoesterde verzameling.
“Het is daarom vaak moeilijk om aan te geven waar een werk over gaat”, aldus Berens. “Het is eerder een opsomming van gevoelens en beelden die samensmelten tot een groter geheel.”