Archieven: Kunstenaars

De sculpturen van Silvia B. zijn met extreme precisie gemaakt en vaak feestelijk mooi met een donkere ondertoon. Vanuit hedendaagse dilemma’s ontstaan haar creaturen. De veelal hybride wezens bewegen zich langs de grenzen van genders, leeftijden, (sub)culturen en soorten en willen een brug leggen tussen onze gecultiveerde realiteit en diepere intuïtieve en instinctieve lagen. In haar recente serie Entanglement vervloeien de grenzen tussen cultuur en natuur en ligt de focus op hun kwetsbaarheid en verbondenheid in onzekere tijden.

In 2011 kocht Museum Boijmans Van Beuningen de befaamde Pindakaasvloer (1962) van Wim T. Schippers aan. Deze vloer is een bijzondere installatie met een roemruchte geschiedenis. De Pindakaasvloer past binnen de conceptuele werkwijze van Wim T. Schippers. Karakters als Ernie uit Sesamstraat en Jaques Plafond, maar ook een sculptuur als de zwevende steen laten zien dat in principe alles zinloos en onzinnig is, maar daarom nochtans wel de moeite waard. Het bestrijken van een galerievloer met pindakaas is een voorbeeld van deze gedachtegang. Deze werkwijze past Schippers toe als a-dynamische radio- en televisiemaker, (toneel)schrijver en beeldend kunstenaar. Wim T. Schippers is bekend van programma’s uit de jaren 60 en 70 als Hoepla, Fred Haché en Sjef van Oekel. Sinds 1976 is zijn stem bekend van Ernie in Sesamstraat.

Sandra kruisbrink (1961) is een veelzijdig tekenaar en neemt met haar delicaat getekende landschappen een bijzondere plek in de Nederlandse tekenkunst in. Haar werken op papier ogen licht en open, maar ze zijn heel doorwerkt en ontstaan uit een zeer arbeidsintensief proces.
Niet alleen potloden, maar ook penselen, tempera en mesjes gebruikt zij om het papier te bewerken. Ze gaat precies te werk, tekent ragfijne lijntjes en is zichtbaar geïnteresseerd in vakmanschap.
Kruisbrink haalt haar inspiratie uit de natuur waarbij in haar recente werk bergen en bomen de boventoon voeren.

Zij is gefascineerd door de worsteling van de menselijke geest. De eeuwige dialoog tussen goed en slecht. In één beeld daagt zij de toeschouwer uit in haar belevingswereld. Zij speelt met het concept “vervreemding”. Fotografie, multimedia, schilderijen.

Haar raadselachtige beelden van honden, ratten, hazen, skeletten, katten en baby’s zijn minutieus gedetailleerd en laten de verrassende mogelijkheden van klei zien. De vaak onvolmaakte wezens hebben menselijke trekken en ogen zowel lieflijk als meedogenloos. Door de overdaad aan decoraties en de kleurrijke glazuren balanceert haar werk welbewust op de rand van de kitsch. Gedurfde barok in samenhang met een perfect uitgevoerde ambachtelijkheid. Ze haalt haar inspiratie uit sprookjes, oude volksvertellingen en uit het geloof. Thema’s als hebzucht en macht, onmacht en schuld, dood en verval zijn veelvuldig in haar werk aanwezig.

Al 40 jaar bespiedt hij de mensen om zich heen. Vervolgens schildert hij wat hij ziet; met behulp van schetsen, foto’s en internet snapshots. Zijn olieverfportretten zijn meestal niet zonder enige humor; allerlei terloopse situaties zet hij met een forse schilders toets op het doek. Niels is een liefhebber van de ‘Ware Schoone Kunsten’ en wil iets toevoegen aan het vierduizend jaar oude vak van de Schilderkunst dat op die manier nog niet werd uitgebeeld. Zoals zijn grote voorbeeld, de 17e eeuwse meesterschilder Adriaen Brouwer, verbeeldt hij met levendige toets en gepaste humor allerlei ogenschijnlijk onbeige hedendaagse situaties. In zijn portretopdrachten toont hij zich daarnaast een hedendaags tronieschilder.

Het werk van David Bade (Curaçao, 1970) is grillig, humoristisch, kleurrijk en ademt een Caribische sfeer van zon en helderheid. David Bade won meteen na het afronden van zijn opleiding aan De Ateliers in 1993 de Prix de Rome met zijn virtuoos getekende verhalende taferelen vol karikaturale overdrijvingen. Daarnaast maakt hij ironische en kritische installaties van allerhande (wegwerp) materialen waarbij het vergankelijke karakter een belangrijk kenmerk is. Gebruik en hergebruik zijn veelvoorkomend aspecten in Bade’s werk.

Beeldhouwer Caspar Berger studeerde in 1992 af aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Hij haalt veel van zijn inspiratie uit de Italiaanse hoogrenaissance en transformeert deze taal naar het heden. In zijn werk is hij voortdurend bezig naar de relatie tussen binnenkant en buitenkant, tussen werkelijkheid en imago. Berger geeft zijn ideeën vorm met siliconen afgietsels van modellen en afgietsels van zijn eigen huid, die hij vervolgens giet in brons, zilver en ook goud.

Praten kan hij niet meer, sinds hij op 37-jarige leeftijd een hersenbloeding kreeg. Maar hij schildert en tekent nog altijd; voornamelijk met viltstiften. De Eindhovense kunstenaar René Daniëls (1950) wordt door kenners geroemd als een van de belangrijkste kunstenaars van de twintigste eeuw. Daniëls’ schilderijen gaan over ruimte. De ruimtelijke voorstellingen in Daniëls’ schilderijen grijpen op complexe wijze in elkaar. Vaak is niet duidelijk wat voor- of achtergrond is, wat ruimte is of voorwerp. Ook omdat zijn schilderijen onaf lijken, de vormen nauwelijks zijn ingevuld en de verf dun is opgebracht, wordt de ongrijpbaarheid van de voorstelling vergroot. In de loop van zijn carrière is Daniëls bovendien steeds meer gaan balanceren op de grens tussen figuratie en abstractie.

De motieven in zijn werk zijn vaak ontleend aan de beeldtaal van de renaissance maar ook een neerslag van de reizen die hij maakte. Gebruikmakend van de meest uiteenlopende materialen als brons, keramiek, hout en textiel en ook in tekeningen en schilderijen, verbindt hij het materiële en het symbolische, het fysieke en het spirituele op eigentijdse wijze. Daarmee schept hij een eigen, vaak humoristisch, universum met veel ruimte voor associaties. De monumentale beelden van Nicolas Dings zijn op diverse plekken in Nederland terug te vinden. Zijn beeldhouwwerken lijken driedimensionale collages.