Welkom in de wereld van Ad Arma, een veelzijdig kunstenaar die zich voor zijn werk onderdompelt in de ruimte van de nacht. Ad Arma maakt grafisch werk, bronzen sculpturen, gouaches, schilderijen, keramisch werk en glaskunst. Hierbij is veelal de onderliggende gedachte dat alles samenhangt, één is.
Het onderwerp is vrijwel steeds de mens: Mensen in Iris’ omgeving, die ze observeert, tekent, ontleedt en opnieuw in elkaar zet. Dit figuratieve uitgangspunt vormt tezamen met een abstracte ondersteuning een boeiende compositie. Iris werkt veel bij Afrikaanse of Zuid-Amerikaanse muziek, die haar in een soort “blanco staat” brengt en vrolijk maakt: haar ideale uitgangspunt om iets nieuws te creëren.
“Ik schilder totdat ik mij herinner, en dan begint het werk.” De wereld om hem heen is voor hem uitgangspunt voor het schilderen. Zuurmond maakt stillevens en landschappen, vaak met een dikke, pasteuze verflaag. Schilderen is voor hem een langdurig proces van schrapen, verven en weer weg schrapen, vaak met grof gereedschap dat duidelijke sporen achterlaat.
Werd in de jaren negentig bekend met zijn verstilde voorstellingen – geschilderd in dunne lagen Tempera – van een vliegtuigraampje, autospiegels en suffige objecten als haarspelden, caravans en een reep chocola. Eind 1996 gooide Zandvliet het roer om en ontstonden de eerste landschappen. Tientallen kleine landschapjes heeft hij geschilderd. De laatste jaren werkt hij niet langer realistisch, laat de horizon los en komt in zijn grote en kleine doeken tot een ruimtelijkheid, waarin kleur, vorm en tegenvorm essentiële elementen zijn.
Zijn relativerende levensvisie is vaak terug te vinden in zijn werk dat hierdoor eigenzinnig en soms tegendraads genoemd kan worden. Zijn realistische keramiek, spiegel- en schaduwobjecten vormen slechts het topje van de ijsberg binnen zijn wereld van illusie en werkelijkheid. Hij speelt serieus met schijn en werkelijkheid, met opbouw en af braak, met plat en ruimtelijk, met papier, foto’s en allerlei (afval) materialen als glas, spiegels, karton, klei en hout; hij speelt met kunst en kitsch, met waarheid en leugen, met vorm en tegenvorm, met grensoverschrijdingen en grenzen. Wiegman realiseerde vele beelden in de openbare ruimte en zijn kunstwerken bevinden zich in musea en particuliere collecties in binnen- en buitenland.
Co Westerik houdt zich, als kunstenaar, al zijn hele leven bezig met het menselijk lichaam en de eigenschappen van de menselijke natuur.
Je kunt hem een scherpe en strenge observator van de mens noemen. Hieruit ontstaan realistische voorstellingen waarin hij op alledaagse
dingen en mensenvlees inzoomt. En hierdoor ontstaat een rare mengeling van figuratieve schilderkunst en de opzettelijke, expressionistische
vertekening van de werkelijkheid.
Tijdens haar verblijf in New York werd zij geconfronteerd met de opdringerige en overal aanwezige massamedia. De glamour van oorspronkelijke reclameafbeeldingen verandert zij in een lijnenstroom die een beangstigend effect kan oproepen. Uit ogen, mond, neus en lichaam ‘stromen’ draden van verlangen, verdriet en passie. De door zwaartekracht vervormde trekken worden door haar op papier vervat in een fragiel memento more, een weefsel van levensdraden. De kunst van Amie wordt wel gezien als aanklacht tegen het misbruik van de vrouw door de reclame en de media.
Berend Strik
richt zich niet slechts op één medium, maar opereert op verschillende terreinen aan de rand van de beeldende kunst, zoals borduurkunst, video, fotografie en architectuur. Hij heeft in de jaren negentig in binnen- en buitenland bekendheid verworven met zijn borduurwerken die zijn ontstaan vanuit een verleiding door het gewone en het alledaagse. Zijn werken zijn geborduurd op verschillende ondergronden zoals zijde, plastic en foto’s. Hij is een sociaal bewogen kunstenaar die de ruimte buiten het museum prefereert. Hij realiseerde in muziekcentrum Vredenburg een Jimi Hendrix-nis en ontwierp, samen met Hans van Houwelingen, glas-in-loodramen voor club/concertzaal Paradiso.
Bekend door zijn verftechniek waarbij hij verf weg schraapt waardoor het oppervlak eruit ziet als rauwe huid. De bewerking zorgt voor associaties met pijn en lijden en versterkt zo het gevoel in zijn schilderijen. Het werk van Ronald Ophuis wordt getypeerd door afbeeldingen van extreem menselijk geweld, misbruik en executies. Ophuis nodigt de kijker uit om zich in een situatie in te leven waarin men niet wil zijn. Hierdoor ontstaat een dubbel gevoel: verheerlijken de schilderijen het geweld of keuren ze het af? Ophuis biedt geen antwoord op de vraag waardoor de kijker gedwongen wordt om zelf een morele positie in te nemen.
Streeft sinds jaar en dag naar ten minste één vrije productie per jaar. De hoge kosten die daarmee zijn gemoeid, hebben veel te maken met zijn ideeën en vooral ook met de perfectie die hij in zijn werk beoogt. Aan de portretten, want dat is in termen van de fotografie het genre waar hij zich ook in opdracht vrijwel uitsluitend mee bezig houdt, zie je die perfectie wel degelijk. Onzichtbaar zijn de intense, zo niet immense voorbereidingen: het zoeken van de juiste modellen, de styling, de visagie, dan de opname en tot slot de afwerking, zoals digitale bewerking en prints.