Archieven: Kunstenaars

Mark Isarin heeft een kunst- en ontwerpopleiding gehad aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij maakt fotografisch werk met een kunstzinnige twist. Zijn specialisatie ligt in gelaagde beelden, gecombineerd met Fine Art fotografie. Niet zelden bestaat zijn werk uit meer dan twintig fotografische lagen, samengevoegd tot totaalcompositie. Een spannend maakproces, waarbij de uitkomst vooraf niet vaststaat.
Hij exposeert in binnen- en buitenland, waaronder recentelijk in Amerika (New York City) en Italië.

Het werk van Erik Mattijssen kenmerkt zich door een kleurrijke opeenstapeling van elementen. Vaak zijn het heel alledaagse dingen, zoals oude verpakkingen, plastic gebruiksvoorwerpen en bloemen en planten. De functionele objecten in het werk van Mattijssen zijn niet zuiver esthetisch, maar hebben ieder een eigen verhaal. Door de zintuigen te prikkelen met opvallende kleuren en herkenbare, soms nostalgische patronen weten de werken herinneringen op te roepen bij de kijker. De inspiratie voor zijn werken doet Mattijssen vaak op tijdens verblijf in het buitenland, zoals Suriname, India en Ierland.

Suzan Schuttelaar (1974) beheerst verschillende genres, maar voelt zich bovenal scheppend kunstenaar. Als schilder gaat ze uit van een aantal klassieke principes van de schilderkunst en combineert die hier en daar met de losse toets van het impressionisme. Steeds vaker laat ze het platte vlak los en wordt het werk ruimtelijk. In haar loopbaan als kunstenaar heeft zij nu het punt bereikt waarop het schilderen even belangrijk is geworden als het beeldhouwen. Papieren mache sculpturen van levensgrote menselijke figuren zijn nu het hoofdonderwerp. Hier en daar hebben de sculpturen gediend als canvas voor het schilderij.

De Nederlandse kunstenaars Lonneke Gordijn en Ralph Nauta richtten in 2007 studio DRIFT op. Met een multidisciplinair team werken zij aan ervaringsgerichte sculpturen, installaties en performances. DRIFT manifesteert de fenomenen en verborgen eigenschappen van de natuur met behulp van technologie om zo te leren van de onderliggende mechanismen van de aarde en onze verbinding ermee te herstellen. De kunstenaars werpen fundamentele vragen op over wat leven is en verkennen een positief toekomstscenario. DRIFT heeft talrijke tentoonstellingen en projecten over de hele wereld gerealiseerd.

In een tijd dat het ‘not done’ was om kunst te maken wat ook maar iets met realisme te maken had, ging Peter tegen de toen heersende trend in. Eigenwijs schilderde en tekende hij gestaag door aan een oeuvre vol met verhalen in een imaginaire werkelijkheid. Zijn werk zit vol sfeer, kleur en gevoel. Het speelt zich af in een wereld vol gefantaseerde landschappen, waarin alledaagse voorwerpen in ongewone verbanden of een ongebruikelijke context worden geplaatst. Vreemde apparaten op hoge rotsen. Verlaten gebouwen en voertuigen op vreemde plekken: niets lijkt onmogelijk in de wereld van Peter. Zijn schilderijen verwonderen en vervreemden, maar roepen tegelijkertijd toch herkenbaarheid op. Beelden die weer nieuwe gedachtes uitlokken.

Nour-Eddine Jarram werd geboren in Marokko waar hij studeerde aan de Ecole des beaux arts van Casablanca. Hij kwam in 1979 naar Nederland waar hij een aanvullende opleiding volgde in Enschede. Hij woont en werkt nog steeds in de omgeving van Enschede. Zijn schilderijen en aquarellen kenmerken zich door een unieke mix van Oud Hollandse technieken en Islamitische thema’s. In Tubantia zegt hij zelf daarover: ”De rijkdom van de Oosters- islamitische en Arabisch-Afrikaanse achtergrond heb ik meegenomen. Hier ben ik kunstenaar, vader en opa geworden. Hier ben ik vrij. De navelstreng wordt steeds dunner, maar er blijft altijd een lijntje naar het Marokko in de jaren 70. Mijn eerste beelden komen daar vandaan.”

”Mijn werken draaien vaak om onderwerpen als gelijkheid, emancipatie, vrouwenrechten en feminisme. Mijn kunst raakt zowel hedendaagse als historische onderwerpen aan. Ik maak kunst met technieken uit het verleden over situaties uit het heden. De technieken en media die ik gebruik voor mijn kunst zijn vaak erg arbeidsintensief, zoals het maken van met de hand genaaide wandkleden of het weven met kralen. Ik werk vaak met textiel en fotografie, maar ik beperk me niet bij voorbaat tot deze twee media. In het ontwikkelingsproces van nieuw werk neem ik elk mogelijk materiaal in ogenschouw om te kijken wat het beste bij de thematiek en inhoud van het nieuwe werk past. Wat ik fijn vind aan textiel en handwerk is dat er een interessante historische link is. Met elke steek die je naait verbind je het heden met het verleden. Ik verpak politieke statements en boodschappen in zachte lagen van fluweel, organza en andere stoffen. Door het gebruik van deze materialen worden mensen verleid tot dichterbij komen en de werken goed in zich op te nemen. Ondanks het feit dat de werken doordrenkt zijn van politieke inhoud, schrikken ze de kijker niet af door hun onschadelijke uiterlijk.”

De installaties van Zoro Feigl (1983, Amsterdam) lijken te leven. Zijn materialen dansen en draaien. Samen geplaatst in een ruimte, worden de afzonderlijke werken één: groot en moeizaam op plekken, nerveus of gracieus elders.
Feigl’s vormen veranderen voortdurend, soms langzaam, soms snel. De tentoonstellingsruimte wordt een vergrote microscoop: eencellige wezens, primitieve organismen draaien, kreunen en stuiptrekken. Zonder begin of einde lijken de objecten in zichzelf opgesloten. Als kijker raak je verstrikt in hun bewegingen: ze omarmen en verbazen je, maar maken je soms ook bang.
Zoro Feigl woont en werkt tussen Amsterdam, Nederland en Vorst Laakdal, België. Hij studeerde af aan de Rietveld Academie, Amsterdam en het Hoger Instituut voor Schone Kunst, Gent. Zijn werk is internationaal te zien geweest op verschillende tentoonstellingen waaronder het Mori Art Museum Tokyo, KisArt Busan Korea, National Art Museum of China, Galeria de Arte do SESI Sao Paulo, Artplay Moskou, A+B Contemporary Italy, 0gms Sofia, Verbeke Foundation België, Kulturhuset Stockholm, Self Surface Stuttgart, Black Door Istanbul en verschillende instituten in Nederland zoals Stedelijk Museum Schiedam, MU, DordtYart, Het Nieuwe Instituut, W139, Arti et Amicitea en Fons Welters. Hij heeft verschillende tentoonstellingen samengesteld en was onderdeel van De ServiceGarage en stichtend lid van Kafana.

Carlijn Kingma (1991) maakt ontzagwekkende en verfijnde tekeningen die zijn opgebouwd uit architectonische elementen en structuren. Haar tekeningen, of kaarten zoals ze deze zelf noemt, zijn imaginaire landschappen waarin ze de kijker meeneemt op reis langs de geschiedenissen en toekomstscenario’s van grote thema’s van de mensheid, zoals de utopie, het kapitalisme en de moderniteit. De werken van Carlijn Kingma komen altijd tot stand in samenwerking met andere kunstenaars, architecten, wetenschappers en filosofen.

Ze maakt sculpturen waarbij ze een verband probeert aan te geven tussen het menselijk lichaam en consumptieproducten uit de 21e eeuw, ofwel tussen het esthetische en het onvolmaakte. Ze ontving de Prix de Rome voor vijf werken binnen haar serie Leaves. De jury schreef over haar: “Deze kunstenaar werkt doelgericht en beheerst aan een nieuwe koers, maakt daarbij heldere keuzes en vertaalt dit in een prikkelende presentatie die tegelijk formeel en persoonlijk is en zich geleidelijk voor de bezoeker opent.”