Archieven: Kunstenaars

Haar doel is mensen te raken en een verandering op gang te brengen. Gea Zwart neemt je mee in gelaagde kunstwerken. Laat je meevoeren naar een andere dimensie. Lagen die je tegenkomt, zijn letterlijk en figuurlijk op te vatten. Inhoudelijk voegt zij filosofische gedachten toe en associatieve verwijzingen. ‘The River of Life’ is de bron waaruit ze put. De natuur gebruikt ze als metafoor. Met de nieuwste reliëfs van recycled plexiglas ontstaat er een nieuwe dimensie, licht gaat een rol spelen. Haar motto ‘Change by Art’ krijgt met het gebruik van recycled materiaal een extra betekenis. Haar werk fungeert als een spiegel en verdwijnpunt. Kunst verbindt, met jezelf in de eerste plaats en met anderen.

Maaike Kramer (1986) maakt objecten aan de wand en op de vloer. Ze kiest vaak voor materialen die van elkaar kunnen lenen. Hierdoor vermengen en vervormen hun eigenschappen. Door monumentale beeldtaal te combineren met een schetsmatige beeldtaal creëert zij constructies die naast monumentaliteit ook twijfel en overdenkingen in zich dragen. Hierdoor ontstaan gelaagde werken waarin logische waarneming en de daaraan gekoppelde verwachting doorbroken wordt. Door de eigenschappen van de ogenschijnlijk tegenstrijdige materialen te vermengen, maakt ze werken die niet zijn wat ze lijken.

De beelden van Margot Homan kenmerken zich door een unieke verbintenis van het intieme, innige en het verhevene. Haar beelden ontstaan binnen de beslotenheid van haar atelier in Tilburg, waarna ze in het Italiaanse Pietrasanta ambachtelijk in brons worden gegoten. Het is soms een jarenlang proces waaraan vele schetsen vooraf zijn gegaan. Om zo dicht mogelijk bij het origineel te blijven begeleidt ze persoonlijk het hele proces.

De thema’s macht, recht en onrecht staan centraal in het werk van Banning. Hij reist hiervoor de hele wereld over. Zijn foto’s slaan een brug tussen kunst en wetenschap. Hij omschrijft zichzelf als een romantische anarchist. Zijn foto’s worden regelmatig gepubliceerd in kranten en bladen als The Guardian, Time, Vrij Nederland en GEO, en bevinden zich in collecties van onder meer het Rijksmuseum Amsterdam en het Museum of Fine Arts Houston. Eén van Bannings beroemdste is zijn bekroonde World Press fotoserie ‘Bureaucratics’ (2003-2007). Zijn meest indrukwekkende serie is ‘Troostmeisjes’. Hij doorbreekt met deze fotoportretten het taboe dat op de geschiedenis van de duizenden troostmeisjes in Azië ligt. ‘Troostmeisjes’ wordt zelfs in Japan geëxposeerd.

Hij baseert al zijn werk op gevonden foto’s; hij wil authentieke situaties schilderen die daardoor bijna surrealistisch lijken te worden. De voorstelling vraagt om een verklaring; het is een soort ’tussenmoment’. Er is iets aan vooraf gegaan en er staat nog iets te gebeuren, maar in het moment zelf is het niet duidelijk wat dit inhoudt. Uiteindelijk is het de bedoeling om tot een soort verontrustende situatie te komen. Een schijnbaar vertrouwde voorstelling die om een onduidelijke reden niet lijkt te kloppen; waar iets mis mee is.