Archieven: Kunstenaars

Hij baseert al zijn werk op gevonden foto’s; hij wil authentieke situaties schilderen die daardoor bijna surrealistisch lijken te worden. De voorstelling vraagt om een verklaring; het is een soort ’tussenmoment’. Er is iets aan vooraf gegaan en er staat nog iets te gebeuren, maar in het moment zelf is het niet duidelijk wat dit inhoudt. Uiteindelijk is het de bedoeling om tot een soort verontrustende situatie te komen. Een schijnbaar vertrouwde voorstelling die om een onduidelijke reden niet lijkt te kloppen; waar iets mis mee is.

De thema’s macht, recht en onrecht staan centraal in het werk van Banning. Hij reist hiervoor de hele wereld over. Zijn foto’s slaan een brug tussen kunst en wetenschap. Hij omschrijft zichzelf als een romantische anarchist. Zijn foto’s worden regelmatig gepubliceerd in kranten en bladen als The Guardian, Time, Vrij Nederland en GEO, en bevinden zich in collecties van onder meer het Rijksmuseum Amsterdam en het Museum of Fine Arts Houston. Eén van Bannings beroemdste is zijn bekroonde World Press fotoserie ‘Bureaucratics’ (2003-2007). Zijn meest indrukwekkende serie is ‘Troostmeisjes’. Hij doorbreekt met deze fotoportretten het taboe dat op de geschiedenis van de duizenden troostmeisjes in Azië ligt. ‘Troostmeisjes’ wordt zelfs in Japan geëxposeerd.

Femke Dekkers speelt met het spanningsveld tussen twee- en driedimensionaliteit. Als geen ander verstaat zij de kunst om dingen in de ruimte zo voor te stellen dat ze in een plat vlak lijken te staan. In haar fotoseries gaat het steeds om de transformatie van door haarzelf gebouwde ruimtelijke installaties. De toevoeging van geschilderde vlakken en vormen roept verwarring op bij de toeschouwer: vanuit een bepaald gezichtspunt lijken we de diepte in te kijken, vanuit een andere invalshoek blijkt het om een platte weergave te gaan. In haar recente werk speelt een vierkant dat op een hoek staat de aanvoerder van de ontregelende blik. Het zwarte blok contrasteert met het bruin van het karton en het wit van andere vormen. Het daagt, net als de kunstenaar, de wet van het perspectief uit. (Tekst: Mondriaanfonds.nl)

Martijn Hesseling is al tijdens zijn academietijd aan het experimenteren met verschillende materialen en ondergronden. Uiteindelijk resulteerde dit in een eigen techniek waarbij kranten de plaats van verf hebben ingenomen. De kranten zijn behandeld met lak op transparant plexiglas. Het papier van de kranten wordt doorzichtig door de lak, hierdoor ontstaat de illusie van diepte in een twee-dimensionaal vlak, dat ook in de schilderkunst te vinden is.

‘Ik ben een beeldend kunstenaar met een fototoestel’ zegt Saskia Boelsums over haar benadering van de fotografie. Ze voelt zich dan ook sterk verbonden met de Hollandse traditie van landschapsschilders. Geboren in Amstelveen, opgegroeid in Iran en op Curaçao. Ze studeerde grafische en ruimtelijke vormgeving aan de Academie Minerva in Groningen. Vanaf 2013 heeft ze zich volledig op de fotografie toegelegd. Sindsdien heeft ze een groot aantal nominaties en prijzen ontvangen en exposeert ze in binnen- en buitenland.

Haar bekendste speelfilms zijn Hersenschimmen en Tot ziens en haar bekendste documentaires Metaal en melancholie, Forever en O Amor Natural. Haar documentaire Crazy won in 2000 het Gouden Kalf voor Beste Lange Documentaire. In 2006 won ze een tweede Gouden Kalf met haar film Forever. Drie maal kreeg ze de Prijs van de Nederlandse Pers (KNF): in 1995 voor haar speelfilm Tot Ziens (met Johanna ter Steege), in 1998 voor de documentaire Het Ondergronds Orkest en in 2006 voor haar film Forever. In 2016 kreeg ze de oeuvreprijs van het Prins Bernhard Cultuurfonds.

Over Kuin Heuff
Kuin Heuff zet het mes in een ogenschijnlijk voltooid schilderij. Ze schildert portretten in acryl op papier van reusachtig tot kleiner formaat. Daarna versnijdt ze het werk, waarbij het mes de structuren van de kwaststreken volgt, waardoor ze de verf en haar subject ontleedt. Het gaat Heuff er om een beeld te creëren, dat gedeeltelijk weer weg te nemen tot een kern overblijft. Het portret wordt tot een fijnmazig kantwerk van lijnen, vergelijkbaar met een houtsnede.

Voorbeelden van zijn werk zijn onder andere een 31 meter lange muskusrat van riet, een 12 meter hoge herdershond van stro, het Uitkijkkonijn in het Valkhofpark, het grote gele konijn in Örebro, Zweden en de met tienduizend beklede slippers, Vette Aap in Sao Paulo, Brazilië. Een ander werk is beukelsblauw, een Rotterdams blok sloopwoningen dat hij blauw verfde. Ook bouwde hij op het strand van Schiermonnikoog houten werk in de vorm van drie enorme concertvleugels, als waren deze daar aangespoeld. Onlangs maakte hij in London het werk HippopoThames, een houten werk dat op de Thames dreef, in Taiwan het Maankonijn en het Feestaardvarken in de binnenstad van Arnhem.

Wereldwijd bekend werd Hofman met zijn Rubber Duck, een sterk uitvergrote gele badeend met vriendelijke uitstraling. Dit opblaasbare, drijvende kunstwerk bestaat in verschillende groottes. Ze drijven op een onzichtbaar ponton en worden aangemeerd in havens.