Archieven: Kunstenaars

‘Ik ben een beeldend kunstenaar met een fototoestel’ zegt Saskia Boelsums over haar benadering van de fotografie. Ze voelt zich dan ook sterk verbonden met de Hollandse traditie van landschapsschilders. Geboren in Amstelveen, opgegroeid in Iran en op Curaçao. Ze studeerde grafische en ruimtelijke vormgeving aan de Academie Minerva in Groningen. Vanaf 2013 heeft ze zich volledig op de fotografie toegelegd. Sindsdien heeft ze een groot aantal nominaties en prijzen ontvangen en exposeert ze in binnen- en buitenland.

Martijn Hesseling is al tijdens zijn academietijd aan het experimenteren met verschillende materialen en ondergronden. Uiteindelijk resulteerde dit in een eigen techniek waarbij kranten de plaats van verf hebben ingenomen. De kranten zijn behandeld met lak op transparant plexiglas. Het papier van de kranten wordt doorzichtig door de lak, hierdoor ontstaat de illusie van diepte in een twee-dimensionaal vlak, dat ook in de schilderkunst te vinden is.

De beelden van Margot Homan kenmerken zich door een unieke verbintenis van het intieme, innige en het verhevene. Haar beelden ontstaan binnen de beslotenheid van haar atelier in Tilburg, waarna ze in het Italiaanse Pietrasanta ambachtelijk in brons worden gegoten. Het is soms een jarenlang proces waaraan vele schetsen vooraf zijn gegaan. Om zo dicht mogelijk bij het origineel te blijven begeleidt ze persoonlijk het hele proces.

Femke Dekkers speelt met het spanningsveld tussen twee- en driedimensionaliteit. Als geen ander verstaat zij de kunst om dingen in de ruimte zo voor te stellen dat ze in een plat vlak lijken te staan. In haar fotoseries gaat het steeds om de transformatie van door haarzelf gebouwde ruimtelijke installaties. De toevoeging van geschilderde vlakken en vormen roept verwarring op bij de toeschouwer: vanuit een bepaald gezichtspunt lijken we de diepte in te kijken, vanuit een andere invalshoek blijkt het om een platte weergave te gaan. In haar recente werk speelt een vierkant dat op een hoek staat de aanvoerder van de ontregelende blik. Het zwarte blok contrasteert met het bruin van het karton en het wit van andere vormen. Het daagt, net als de kunstenaar, de wet van het perspectief uit. (Tekst: Mondriaanfonds.nl)

De thema’s macht, recht en onrecht staan centraal in het werk van Banning. Hij reist hiervoor de hele wereld over. Zijn foto’s slaan een brug tussen kunst en wetenschap. Hij omschrijft zichzelf als een romantische anarchist. Zijn foto’s worden regelmatig gepubliceerd in kranten en bladen als The Guardian, Time, Vrij Nederland en GEO, en bevinden zich in collecties van onder meer het Rijksmuseum Amsterdam en het Museum of Fine Arts Houston. Eén van Bannings beroemdste is zijn bekroonde World Press fotoserie ‘Bureaucratics’ (2003-2007). Zijn meest indrukwekkende serie is ‘Troostmeisjes’. Hij doorbreekt met deze fotoportretten het taboe dat op de geschiedenis van de duizenden troostmeisjes in Azië ligt. ‘Troostmeisjes’ wordt zelfs in Japan geëxposeerd.

Hij baseert al zijn werk op gevonden foto’s; hij wil authentieke situaties schilderen die daardoor bijna surrealistisch lijken te worden. De voorstelling vraagt om een verklaring; het is een soort ’tussenmoment’. Er is iets aan vooraf gegaan en er staat nog iets te gebeuren, maar in het moment zelf is het niet duidelijk wat dit inhoudt. Uiteindelijk is het de bedoeling om tot een soort verontrustende situatie te komen. Een schijnbaar vertrouwde voorstelling die om een onduidelijke reden niet lijkt te kloppen; waar iets mis mee is.

Zij onderzoekt fotoarchieven over met name planten en dieren. Ze bestudeert en documenteert haar materiaal op zoek naar patronen en verschijnselen. Dat wat de camera objectief heeft geregistreerd staat aan de basis van haar onderzoek. Anne Geene is op zoek is naar visuele overeenkomsten en patronen, hierop baseert zij haar conclusies. Zij legt als beeldend kunstenaar verborgen schoonheden van planten en dieren vast. Haar werk bevindt zich in de collecties van het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam, Museum Van Bommel Van Dam in Venlo, de ING Art Collection en het Ministerie van OC&W.

Over Kuin Heuff
Kuin Heuff zet het mes in een ogenschijnlijk voltooid schilderij. Ze schildert portretten in acryl op papier van reusachtig tot kleiner formaat. Daarna versnijdt ze het werk, waarbij het mes de structuren van de kwaststreken volgt, waardoor ze de verf en haar subject ontleedt. Het gaat Heuff er om een beeld te creëren, dat gedeeltelijk weer weg te nemen tot een kern overblijft. Het portret wordt tot een fijnmazig kantwerk van lijnen, vergelijkbaar met een houtsnede.